O dworze

Dwór Kietliczów Dwór Kietliczów
(siedziba muzeum)
Muzeum Archeologiczne Środkowego Nadodrza mieści się w renesansowym dworze będącym dawniej siedzibą rodu Kietliczów. Związki rodziny ze Świdnicą sięgają 1396 r. (część badaczy wywodzi ród z Łużyc); pierwsza wzmianka mówi o Henryku Kietliczu Młodszym jako ówczesnym jej właścicielu. W 1514 r. wieś dzięki staraniom Baltazara II Kietlicza otrzymuje na pięć lat prawa miejskie.

Krótko po powstaniu kościoła właściciele Świdnicy rozpoczęli budowę (przebudowę?) dworu - rezydencji, mającej symbolizować ich potęgę. Prace zainicjował Jan Krzysztof I Kietlicz, będący od 1600 r. komandorem Joannitów; stąd dostrzegalna symboliczna ornamentyka przedstawiająca płonące serca zastosowana podczas prac wykończeniowych we dworze. Projekt dworu prawdopodobnie opracował Alberto Antonio Urbino, włoski architekt i inżynier. Prace ukończono w 1602 r.

Dwór w rękach Kietliczów pozostaje do 1702 r., kiedy zostaje sprzedany Ottonowi von Diebitsch z Podlegórza. Później, jeszcze wielokrotnie, dwór zmienia właścicieli (rody: von Stentzsch, von Prittwitz, von Dyhern, von Knobelsdorf), nigdy jednak nie osiągnąwszy takiej świetności, jak za Kietliczów.

Po wschodniej stronie pałacu leży park, w którego północno-zachodnim narożniku znajdował się wjazd do dworu. Park od dworskiego dziedzińca oddzielały oficyna dla służby oraz obora.

Renesansowe stropy Renesansowe stropy Wnętrze dworu jest charakterystyczne dla pałaców renesansowych (trzy kondygnacje). Obecny jego wygląd rezydencja zawdzięcza modernizacji z 1864 r. Głównym pomieszczeniem mieszkalnym dworu była znajdująca się na parterze sień. W jednej z sal na parterze zachował się profilowany strop z drewna z fragmentami polichromii, w drugiej renesansowy portal piaskowcowy. Na pierwszym piętrze dworu znajduje się jedyny zachowany renesansowy kominek. W sali "rycerskiej", mieszczącej się po lewej stronie hallu z kominkiem, zachowały się nieuszkodzone sklepienia ze sztukateriami. Sala "rycerska" zwana była także "kaplicą", ponieważ w latach 1742-1746 wykorzystywana była na potrzeby kościoła luterańskiego. W sali "myśliwskiej" ("teatralnej") do czasów obecnych przetrwało renesansowe malowidło wykonane techniką al secco. Drugie piętro w całości przeznaczone było na sale mieszkalne dla gości. Pierwsza i druga kondygnacja mają prawie całkowicie zachowane renesansowe stropy. Doskonała harmonia oryginalnie zaprojektowanych wnętrz z elewacjami stawia dwór w rzędzie najcenniejszych zabytków wiejskiej architektury świeckiej na środkowym Nadodrzu.

Zobacz także:
statystyka